Jezus opowiedział swoim uczniom tę przypowieść: «Podobne będzie królestwo niebieskie do dziesięciu panien, które wzięły swoje lampy i wyszły na spotkanie pana młodego. Pięć z nich było nierozsądnych, a pięć roztropnych. Nierozsądne wzięły lampy, ale nie wzięły z sobą oliwy. Roztropne zaś razem z lampami zabrały również oliwę w swoich naczyniach. Gdy się pan młody opóźniał, senność ogarnęła wszystkie i posnęły. Lecz o północy rozległo się wołanie: „Oto pan młody idzie, wyjdźcie mu na spotkanie!” Wtedy powstały wszystkie owe panny i opatrzyły swe lampy. A nierozsądne rzekły do roztropnych: „Użyczcie nam swej oliwy, bo nasze lampy gasną”. Odpowiedziały roztropne: „Mogłoby i nam, i wam nie wystarczyć. Idźcie raczej do sprzedających i kupcie sobie”. Gdy one szły kupić, nadszedł pan młody. Te, które były gotowe, weszły z nim na ucztę weselną, i drzwi zamknięto. Nadchodzą w końcu i pozostałe panny, prosząc: „Panie, panie, otwórz nam!” Lecz on odpowiedział: „Zaprawdę, powiadam wam, nie znam was”. Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny». [Mt 25, 1-13]

 

Człowiek wiele rzeczy planuje, wkłada wiele troski o swoje zdrowie. Ale jakże często staje bezsilny wobec chwili, kiedy przychodzi spotkać się twarzą w twarz z Bogiem. A On zapyta, jak przygotowałeś swoją duszę na spotkanie z Nim. Innymi słowy - czy za życia zgromadziłeś wystarczający zapas owej ewangelicznej oliwy, to znaczy: wiary, nadziei, miłości, dobra wyświadczonego innym. To wszystko pozwala nam z ufnością oczekiwać nadejścia Chrystusa w chwili naszej śmierci.
Najważniejsze, by owego „gromadzenia dobra” nie odkładać na później. Ileż razy zdarza się, że człowiek mówi: „Tak, ale nie teraz”, „obecnie jestem zapracowany, zagoniony, zmęczony”, „może na emeryturze” itd. Młodzi ludzie, gdy mówi się im o potrzebie modlitwy, przystępowania do sakramentów, często patrzą na księdza, katechetę czy rodzica jak na przysłowiowego kosmitę. „Z jakiego świata przybywasz?” - zdają się pytać. „Zajmujemy się tysiącem spraw - nauka, praca, rodzina. A przecież człowiek musi odpocząć, zabawić się. Modlitwę, kościół zostawmy na czas świąt Bożego Narodzenia czy Wielkanocy”. Takie myślenie jest wielkim błędem. Człowiek przyzwyczaja się do pewnego stylu życia, a zaniedbania w dziedzinie religijności wpływają na oziębłość ducha. I nawet gdy przychodzą sytuacje trudne, choroba, cierpienie czy dramaty życiowe, trudno tę oziębłość przezwyciężyć. Niekiedy człowiek dokonuje takiej refleksji, która powoduje wewnętrzną przemianę. Są to chwile prawdziwego cudu. Ateista staje się wierzącym, obojętny zapala się gorliwością, niepraktykujący - zaczyna korzystać z
sakramentów. Choć gromadzenie „oliwy” miłości do Boga i bliźniego rozpoczęli późno, Bóg w swoim miłosierdziu pomnaża to, co zgromadzili. Nas zachęca, abyśmy nie czekali na ostatnią chwilę, bo nie wiemy, kiedy ona nastąpi. „Czuwajcie więc, bo nie znacie dnia ani godziny”. Nie chodzi o strach przed Bogiem. Jezus, wypowiadając te słowa, pragnie naszego szczęścia. Nie tylko w wieczności, ale również w doczesności. Takie szczęście może dać tylko przebywanie w bliskości z Bogiem.

ks. Dariusz Mroczek SCJ